contact/ bio

Simone de Vries (Amsterdam, 1963)

In 1999 zag ik een optreden van Kinky Friedman, een countryzanger uit Texas die ook mysterynovels bleek te schrijven en ik móest een film over hem maken! Ik lachte me suf om grappen en liedjes die écht niet kunnen, maar ook ontroerden en om zijn larger than life persona.  Wie zat er achter die grote mond? Dat werd mijn eerste film: Proud to be an asshole from El Paso. Met onder andere Bill Clinton, Willie Nelson, Lyle Lovett en natuurlijk de onnavolgbare Kinky Friedman zelf.

Daarna maakte ik een documentaire over de absurdistische Belgische tekenaar Kamagurka, getiteld Planeet Kamagurka. Want Luc Zeebroek, Kama’s echte naam, leeft totaal op een eigen planeet. Ik portretteer graag mensen die geheel hun eigen pad gaan, tegen de conventies in, probeer hun dieper gelegen motivatie boven water te krijgen. Daar valt Larry ook onder, de man die met een groot houten kruis op zijn rug over de wegen van Texas loopt. Nadat ik hem zag lopen vroeg ik of een dagje mee mocht en toen wist ik: hier wil ik een film over maken, deze breekbare dappere man. Hij bleek joods te zijn en zijn vader keurde af dat Larry nu Jezus als de Messias zag: “Jij was mijn grootse vergissing” waren zijn laatste woorden. Maar Larry bleef zichzelf trouw. Zo ook Rutger Hauer, die ik na ellenlang proberen (stalken?) eindelijk mocht portretteren in Blond Blue Eyes- een eigenheimer pur sang: hij kwam bij zijn eerste meeting met een Hollywood agent in the 70’s gewoon met ongewassen haar op blote voeten binnen.  En dan John Callahan (†2010) , de cartoonist die iedereen tot op het bot beledigde, inclusief de gehandicaptengemeenschap waar hij zelf toe behoorde. Hij wilde mensen wakker schudden, een spiegel voorhouden. Ik ben zo blij dat ik een gouden kalf heb gewonnen voor deze film, ik wil alleen maar dat zoveel mogelijk mensen John leren kennen. Grappig genoeg vond filmmaker Gus van Sant dat ook, hij maakte in 2018 de speelfilm: Don’t worry he won’t get far on foot, over dezelfde Callahan.  Met Joaquin Phoenix als John. Dat had hij mooi gevonden 😉

Mijn film Beer is Cheaper than Therapy (2011)- over legerstad Killeen in Texas waar veel soldaten en veteranen worstelen met zelfmoordneigingen- wordt nog steeds bekeken door veteranen en hun families. Dat is geweldig. Mensen hebben er iets aan, schrikken er van, voelen zich gesteund. Suicide is een groot probleem onder Amerikaanse veteranen. Mijn vraag was: wat gaat er dan in hun hoofden om dat niet meer te dragen is? De antwoorden zijn huiveringwekkend.

Momenteel werk ik aan een documentaire over Jasperina de Jong, premiere in september 2019 op het Nederlands Filmfestival. Ook Jasperina is een durfal, die prachtig zong maar ook tegen heilige huisjes aanschopte.

Ik werk ook aan een podcast: BINNEN/BUITEN, over het leven in een gevangenis.

 

***for English see below***

 

kort CV, als regisseur / LINKEDIN: https://www.linkedin.com/in/simone-de-vries-5770068?trk=hp-identity-name

2016 Schrijvers van de Lage Landen: Annelies Verbeke
2016 De Schijn Tegen (KRO/NCRV)
2016 Robin de Puy: Ik ben het allemaal zelf (AVROTROS)
2014 Hollandse Meesters: Rezi van Lankveld
2014 De Passie van Spits (AVROTROS)
2013 Hollandse Meesters: Gabriel Lester
2011 Beer is Cheaper than Therapy (VPRO)
2010 Ted Noten: Gold, Sweat & Pearls (NTR)
2009 De Kijk van Kessels/ Kessels’ Eye (NTR)
2007 Touch me someplace I can feel (IKON)
2007 Blond, Blue Eyes, documentary over Rutger Hauer (NTR)
2004 High on Jesus (IKON)
2003 Planeet Kamagurka (NTR)
2001 Kinky Friedman: Proud to be an Asshole from El Paso (NTR)

 

2017 International Emmy Award nominee / Robin’s Road Trip- Art Program
2007 Gouden Kalf – Beste korte documentaire : Raak me waar ik voelen kan
2007 Beeld & Geluid Award – categorie Cultuur:  Raak me waar ik voelen kan

 

 

 

 

 

 

simonedevries.sdv@gmail.com